بیماری آلزایمر، علائم و درمان دارویی آن

بیماری آلزایمر، علائم و درمان دارویی آن

بیماری آلزایمر

 

بیماری آلزایمر(AD) یک بیماری عصب شناختی پیشرونده است که با کمبود حافظه، ضعیف شدن زبان ، ضعیف کردن توانایی برای انجام ذهنی اطلاعات بینایی، قدرت قضاوت ضعیف، گیجی، بی حوصلگی و نوسانات خلقی توصیف می شود. آلزایمر دلیل اصلی جنون در افراد پیر است.

بیماری آلزایمر اکثراً در بزرگسالان بالای سن 60 سال رویت می شود، اما گاهی اوقات در بزرگسالان جوانتر نیز رخ می دهد. آلزایمر یک فرایند نرمال مسن شدن لحاظ نمی شود و تخمین زده می شود که در 5% افراد بین سنین 65 و 75  سال روی می دهد. خطر گسترش آلزایمر گرایش دارد که با سن افزایش می یابد، و تقریباً 50 درصد بزرگسالان 85 ساله یا مسن تر بیماری آلزایمرشان در حال تشدید شدن است.

علائم اولیه ممکن است شامل فراموش کردن تاریخ روزها و رویدادهای مهم، اشتباه گذاشتن چیزها( نزول حافظه) باشد، افراد آلزایمری پی می برند که دشوار است که کارهای روزمره و آشنا با آن را در خانه یا کار تکمیل کنند، و درباره زمان و مکان گیج می شوند، حرف زدنشان دچار اِشکالاتی می شود، قابلیت های برنامه ریزی و حل مسئله را از دست می دهند و تغییرات خلق و شخصیتی را نشان می دهند. چون بعضی از این علائم ممکن است با پا به سن گذاشتن عادی نیز رخ دهد، این علائم اغلب تشخیص داده نمی شوند.

 

بیماری آلزایمر

 

علائم بیماری آلزایمر

 

تحت دستورالعمل آماری اختلالات ذهنی، چاپ پنجم (DSM-5)، آلزایمر به عنوان یک اختلال عصب شناختی بزرگ یا کوچک طبقه بندی می شود. شروعش معمولاً ناآشکار و آهسته گستر است، و پیشروی آن تدریجی است. آلزایمر از آزمون های ژنتیکی تشخیص داده می شود با دنبال کردن اینکه یک جهش ژنتیکی علتی را از تاریخچه خانوادگی یک شخص تعیین کنیم.

برای اینکه به عنوان یک اختلال عصب شناختی بزرگ شناخته شود، همچنین باید موارد زیر وجود داشته باشد:

 شواهد آشکار از تضعیف حافظه و یادگیری

پیشروی تدریجی علائم

تضعیف تدریجی در شناخت

ناتوانی برای اینکه بطور مستقل زندگی کند

نبود دیگر بیماریهای  نوروژنیک، مغز و اعصاب یا بیماری های عصبی و ذهنی

برای اینکه به عنوان یک اختلال عصب شناختی کوچک شناخته شود، امکان دارد یا ندارد که شواهدی از جهش ژنتیکی از تاریخچه خانوادگی یا آزمون باشد، اما علائم زیر باید وجود داشته باشند:

  1. شواهد آشکار از تضعیف حافظه و یادگیری
  2. پیشروی تدریجی علائم
  3. تضعیف تدریجی در شناخت
  4. نبود بیماریهای عصب مغزی، مغز و اعصاب یا بیماریهای عصبی و ذهنی دیگر

این کمبودها باید به ناتوانی قابل توجه در انجام وظایف شغلی یا اجتماعی منجر شود و یک تضعیف قابل توجه از یک سطح قبلی انجام وظایف را نشان دهد.

مراحل میانی این بیماری ممکن است شامل افسردگی و یا فقدان احساسات باشد.

در مورد آلزایمر نسبتاً شدید، ویژگی های روان پریشی مانند توهم( اختلالات ادراکی) یا هذیان ها(عقاید باطل)، کج خلقی، پریشانی، دعواگری و رفتارهای سرگردانی ممکن است وجود داشته باشند.

درباره آلزایمر شدید، اختلالات راه رفتن، بی اختیاری، تشنج، بلع دشوار و انقباضات ناگهانی ماهیچه ای ممکن است روی دهد.

 

علت آلزایمر

 

سن قویترین عامل خطر برای آلزایمری ها است، گرچه بیماری آلزایمر یک جنبه نوعی یا نرمال مسن شدن نیست.

تاریخچه یک خانواده درباره مستعد بودن ژنتیکی و آلزایمر ، متغیرهای مهمی هستند. افرادی که دارای یک والدین یا خواهر و برادر آلزایمری هستند با احتمال بیشتری بیماری آنها حاد می شود. جنبه های دیگر ارثی بودن شامل نقش ژن ها مانند apolipoprotein E4 (apoE), ،پروتئین پیش ماده آمیلویید(APP)، پرسنیلین1 (PS-1) و پریسنیلین 2(PS-2) است ، جهش ژنی که می تواند شانس گسترش آلزایمر را افزایش دهد. این پروتئین ها می توانند بیشتر منجر به هم مسائل ساختاری و هم شیمیایی در مغز شوند، که نواحی مغز که بطور نرمال با همدیگر کار می کنند را دچار عدم ارتباط می کند.

علاوه بر سن و تاریخچه خانوادگی، عوامل خطر برای AD ممکن است شامل فشار خون بالا به مدت طولانی، شوک یا ضربه مغزی و آسیب عصبی باشند. شرایط پزشکی مانند بیماری قلبی، دیابت یا قند، ضربه مغزی، فشار خون بالا و کلسترول بالا می توانند به رگهای قلبی و خونی آسیب برسانند که ریسک آلزایمر را افزایش می دهد. چون زنان معمولاً نسبت به مردان بیشتر با هم زندگی می کنند ، آنها به احتمال بیشتری پیشروی بیماری آلزایمر را تجربه می کنند.

 

درمان دارویی

 

پیشرفت بیماری آلزایمر را نمی توان کند کرد، همانطوری که بیماری را نمی توان درمان کرد و کارکردهای تضعیف شده شاید بازیابی نشوند. البته، علائم را می توان هدف قرار داد تا کیفیت زندگی یک شخص بهبود یابد و تاثیر جنبه های دردسازتر بیماری کاهش داد.

مهار کننده های کولین استراز، یک طبقه ای از داروها هستند که نسخه پیچی می شوند تا علائم مرتبط با حافظه، تفکر، زبان، قدرت قضاوت، و دیگر فرایندهای تفکری را درمان کنند. سه مهار کننده کولین استراز معمولاً نسخه پیچی می شوند که شامل:

دونِپزیل (آریسپت) تایید شده است که همه مراحل این بیماری را درمان می کند. ریواستیگمین( اِکسِلون) تایید شده که آلزایمر کم تا متوسط را درمان می کند. گالانتامین (رازادین) تایید شده که آلزایمر کم تا متوسط را درمان می کند.

یک نوع از داروی ثانویه ، مِمانتین(نامندا) برای درمان آلزایمر متوسط تا شدید توسط FDA تایید شده . ممانتین بکار می رود تا حافظه، دقت، منطق، زبان و توانایی برای انجام کارهای ساده را بهبود بخشد. این دارو می تواند تنها یا با دیگر درمان های بیماری آلزایمر مصرف شود.

همچنین درمان ممکن است روی مدیریت کردن مسائل رفتاری، گیجی و پریشانی بیمار متمرکز شود؛ که محیط خانه را تغییر داده و اصلاح می کند ؛ و از خانواده حمایت می کند. اختلالات اساسی که به گیجی کمک می کنند نیز باید شناسایی و درمان شوند. اصلاح رفتار می تواند برای برخی بیماران در کنترل کردن فعالیت غیرقابل قبول یا خطرناک مفید باشد.

محمد معتقد است : 2
خوب بود.